ตกงานเพราะ AI คำถามที่ชาวนิเทศฯ ต้องเจอ

AI ไม่ใช่เรื่องใหม่ หากมองย้อนกลับไป เราเคยใช้เวลาหลายวันค้นคว้าในห้องสมุด
ก่อนที่ Google จะเข้ามาเปลี่ยนโลก เราเคยต้องพึ่งพานักออกแบบมืออาชีพ
ก่อนที่ Canva จะทำให้ทุกคนสร้างงานกราฟิกเบื้องต้นได้

AI คือเครื่องมือชิ้นล่าสุดในวิวัฒนาการนั้น เป็นเพียงเครื่องมือที่ทรงพลังขึ้น
วิกฤตที่แท้จริงจึงไม่ใช่เทคโนโลยี แต่คือการยึดติดกับวิธีทำงานแบบเดิม
ที่ใช้ “แรง” มากกว่า “สมอง”

ลองมอง AI ในฐานะ กรรมกรคอนเทนต์ (Content Laborer)
ที่เก่งงานซ้ำๆ และทำได้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เช่น

• คิดแคปชั่นเบื้องต้นจำนวนมาก
• สร้างภาพประกอบจากคีย์เวิร์ด
• ถอดเทปสัมภาษณ์
• ตัดต่อวิดีโอสั้นแบบพื้นฐาน

การมอบหมายงานเหล่านี้ให้ AI คือการคืนเวลาและพลังสมองให้มนุษย์
เพื่อโฟกัสกับ “การคิดเชิงกลยุทธ์” และ “ความสร้างสรรค์เชิงลึก”

บทบาทของคนนิเทศศาสตร์กำลังเปลี่ยนจากผู้ที่ลงมือสร้างทุกอย่างเอง
ไปเป็น “ผู้กำกับ” ที่ควบคุมวงออร์เคสตราขนาดใหญ่

AI เปรียบเหมือนวงออร์เคสตราที่เล่นได้ทุกเครื่องดนตรี
แต่ต้องการวาทยกรที่บอกว่าจะเล่นเพลงอะไร
สื่อสารอารมณ์แบบไหน และท่อนไหนควรโดดเด่น

ทักษะสำคัญจึงไม่ใช่แค่การสร้างงาน
แต่คือความสามารถในการ “สั่งการ” AI อย่างมีศิลปะ
หรือที่เรียกว่า Prompt Engineering

AI ทำงานได้ดีเมื่อจับคู่กับมนุษย์ ตัวอย่างจากสายงานต่างๆ ได้แก่

• นักกลยุทธ์:
  AI ให้ข้อมูลและเทรนด์ แต่มนุษย์คือผู้ตีความให้เป็น Insight
• โปรดักชัน:
  AI สร้างช็อตสวยได้ แต่มนุษย์คือผู้ร้อยเรียงเรื่องราวที่กินใจ
• นักประชาสัมพันธ์:
  AI ช่วยร่างข้อความได้ แต่ความสัมพันธ์ต้องสร้างด้วยมนุษย์

• Empathy: ความเข้าใจความรู้สึกและแรงขับของมนุษย์
• Cultural Context: บริบททางสังคมและวัฒนธรรม
• Originality & Strategy: Big Idea และกลยุทธ์ระยะยาว
• Taste & Ethics: รสนิยมและการตัดสินใจเชิงจริยธรรม

ยุคนี้ไม่ใช่ “ปลาใหญ่กินปลาเล็ก”
แต่คือ “ปลาเร็วกินปลาช้า”

คนนิเทศศาสตร์ที่จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ไม่ใช่คนที่แพ้ AI แต่คือคนที่ไม่ยอมใช้มันให้เป็นประโยชน์
อนาคตของวงการสื่อสารไม่ใช่ AI vs. มนุษย์
แต่คือ มนุษย์ + AI